Wie mooi wil zijn moet héél veel pijn lijden! deel 1 8


mooi

"Wie mooi wil zijn moet pijn lijden." Wie kent dit gezegde niet? Mijn moeder zei het vroeger wel eens als ik weer eens zat te piepen tijdens het haren borstelen. Blijkbaar moet je ook pijn lijden als je gezond wil zijn..

Vorig jaar september besloot ik voor eens en voor altijd wat aan mijn gewicht te doen. Ik was nooit mooi slank geweest en na de zoveelste teleurstelling van weer een crash dieet kon ik er niet meer tegen. Ik was inmiddels flink aangekomen door mijn zwangerschap en stoppen met roken en wist niet meer hoe ik het er zelf af zou krijgen. Mind you mensen kijken je altijd aan alsof je elk gerecht van het Mcdonalds menu eet maar in werkelijkheid hoefde ik maar naar een frietje te kijken en er zit alweer een kilo aan.

Ik besloot een Gastric Bypass te gaan doen, deze krijg je niet zomaar en je moet aan flink was eisen voldoen. Naast de operatie zit er meteen een heel traject omheen, via deze weg wordt je goed voorbereid maar het is ook meteen een stok achter de deur. Sommige mensen denken dat dit een makkelijke uitweg is, dat is het helemaal niet. Je moet het nog steeds zelf doen. Het ondersteunt alleen. 25 september 2014 was het zover, de dag van mijn operatie. Mijn vader maakte nog een laatste foto van de oude ik en het was tijd om me om te kleden. Vanaf het moment dat ze me kwamen halen tot het moment dat ik out was voor de operatie heb ik gehuild. Een hele lieve mevrouw die in de ruimte waar de mensen wachten op hun operatie hield me een beetje aan de praat. Ze vroeg me waarom ik zo bang was? Nou.. ik was bang dat ik nooit meer wakker zou worden en mijn kind moederloos achter zou laten. Natuurlijk wist ik ook heel goed dat dat misschien ook wel zou gebeuren zonder operatie.

De operatie was goed gegaan, ik was weer wakker er best snel boven op ook en de eerste kilo's vlogen er af. Ja, al het begin gaat snel. Er zitten altijd 'dumpings' risicos aan zo'n operatie ik had daar gelukkig geen last van. Het was inmiddels april een uur ongeveer na het eten krijg ik ineens verschrikkelijke pijn in mijn maag. Ik dacht dat het dumping was maar het wordt ineens moeilijk om te ademen. Ik besluit de dokterspost te bellen. Terwijl ik met haar aan de telefoon hang wordt de pijn zo erg dat ik eigenlijk niet meer kan praten maar ze blijft maar vragen stellen. De pijn is inmiddels zo heftig dat ik het gevoel heb dat ik ga flauwvallen. Ze besluit een ambulance te sturen, de tijd die ik op deze ambulance moest wachten leek een eeuwigheid en ik begon me af te vragen of ik dood zou gaan.

Eindelijk waren ze bij me thuis aangekomen, weer allerlei vragen en ik kon bijna niet meer nadenken. In het gesprek laat ik vallen een GBP te hebben gehad en meteen nemen ze me mee. Oppas voor Ivy is inmiddels gearriveerd dus ik kan naar het ziekenhuis. Ik kreeg goede pijn medicijnen en de pijn begon af te nemen en ik was behoorlijk high. Ik kreeg maar beperkte onderzoeken en ze besloten me een nachtje te houden, heerlijk op een noodzaal met huilende, kreunende patiënten en een vrouw waarvan haar hele familie even midden in de nacht met d'r kwam praten over de schrik die ze van haar hadden gehad.

De volgende dag mocht ik ineens weer naar huis, ze wisten niet wat ik had ze hadden gedacht aan galblaas maar dat was het waarschijnlijk niet. Met 50 pillen Oxycodon mocht ik weer naar huis. Dit vond ik behoorlijk raar.. als ze niet wisten wat ik had, waarom kreeg ik dan zulke heftige pillen mee? Het advies luide; verder onderzoeken bij het ziekenhuis dat mijn operatie had gedaan. Dit was behoorlijk onhandig want dat ziekenhuis zat helemaal in Nieuwegein maar ik maakte toch een afspraak.

Binnenkort deel 2

linda

Dit vind je misschien ook interessant:


Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

CommentLuv badge

8 thoughts on “Wie mooi wil zijn moet héél veel pijn lijden! deel 1