MammieRoos verteld over haar zwangerschap en bevalling… 2


Foto396A

Al voordat ik een zwangerschapstest deed, wist ik dat ik zwanger was. Hoe ik het wist? Mijn borsten waren ongelooflijk gevoelig, je hoefde er maar naar te kijken (of aan te denken voor mijn gevoel) en ik had al pijn. Natuurlijk hielpen de hormonsters me die pijn (psychisch) te verergeren. En ik lustte van het ene op het andere moment geen vlees meer, ik had er gigantisch veel trek in, maar zodra het op mijn bord lag leek het mij het vieste wat ik ooit had klaargemaakt.

Na het doen van een test (die inderdaad mijn vermoeden bevestigde) op zoek naar een verloskundige. Omdat ik een erg onregelmatige cyclus heb, werd de termijn bepaald aan de hand van de echo. Uitgerekende datum 25 november. "Dat kan niet", zei ik. "Ik beval op 24 december, kerstavond!" Daar moesten ze om lachen, want een maand over tijd lopen gebeurd eigenlijk nooit. Bij de tweede echo werd mijn uitgerekende datum verplaatst naar 14 december, maar mijn gevoel bleef me vertellen dat ik op 24 december zou bevallen.

Ik heb een geweldige zwangerschap gehad. Met 7 maanden kreeg ik mijn eerste kwaaltjes pas, wat inhield dat ik wat last had van mijn bekken na een dag hard werken en 's nachts maagzuur. Verder nooit een centje pijn. In het begin telde ik de maanden, daarna de weken en uiteindelijk leefde ik dag voor dag richting mijn uitgerekende datum. 14 december kwam steeds dichterbij. En toen was het 14 december, maar geen teken van een aanstaande bevalling. Op de echo was al wel te zien dat hij met 35 weken al was ingedaald, dus daar zat het probleem niet. 14 december ging dus voorbij zonder bevalling.

En elke dag daarna dacht ik bij elk buikkrampje "ja we gaan beginnen". Maar helaas, toen al eigenwijs. Met 41 weken had ik weer een afspraak bij de verloskundige, ik zat nog potdicht was de mededeling, alleen in verband met de feestdagen wilden ze toch even overleggen met het ziekenhuis. Er werd gebeld en gepraat, nog eens gebeld en wat meer gepraat. De volgende middag hadden ze een plekje om mij even tussendoor te onderzoeken. Het ziekenhuis trok dezelfde conclusie als de verloskundige. Niks nada noppes! Maar omdat ik nog maar weinig vruchtwater had, wilden ze mij wel de volgende dag (vrijdag 23 december inmiddels) inplannen om in te gaan leiden.

's Ochtends om 7 uur melden, ingecheckt en aan alle apparaatjes aangesloten. Om 8 uur het eerste onderzoek, infuus aan en een soort tabletje daar beneden ingebracht. 4 uur later volgende onderzoek, 2 cm ontsluiting. Nadat de gynaecoloog het gecheckt had, was de leerling gynaecoloog aan de beurt en die riep verheugd "ik voel zijn haartjes". Enthousiast vroeg zij vervolgens aan de aanstaande vader of hij ook wilde voelen. Maar die trok wat wit weg en bedankte voor de eer. Nog een tabletje inbrengen en tot straks maar weer!

In mijn gedachten was het een hele vordering, maar nog eens 4 uur later was het nog steeds diezelfde 2 cm. Er werd besloten om het voor de rest van de dag maar even zo te laten en even kijken of mijn lichaam er zelf nog iets voor wilde gaan doen. Een paar uurtjes daarna werden we van de verloskamer naar de kraamafdeling gebracht voor de nacht. De toekomstige papa zag een bed en sliep diep. Ikzelf kon de slaap niet vatten. Mijn buik rommelde en eigenlijk deed alles zeer, mijn benen, mijn rug en mijn buik. Daar kwam de verpleging aangezet met een weeënmeter, zo grappig om te zien hoe een wee een piek werd in het grafiekje. Ik vroeg me af hoe hoog die pieken konden worden. Op dat moment piekten ze tussen de 20 en de 40. Elke keer als het rond de 40 kwam, hoopte ik dat die pieken toch echt niet over de 50 zouden gaan.

Omdat de 40 pieken niet voldoende waren voor wat dan ook kreeg ik een slaaptabletje. Toen ik 's nachts rond 3 uur nog steeds wakker bleek, hebben ze me ook nog een spuitje gegeven om van te gaan slapen. Daarna is het in mijn hoofd allemaal heel warrig en snel gegaan. Terwijl het toen nog ruim 14 uur ging duren.

Ik heb niet het flauwste benul hoe en hoe laat ik weer terug ben gekomen op de verlosafdeling. Ik weet überhaupt weinig van tussen de weeën door. Vaag herinner ik me dat de aanstaande vader een 'broodje bal' zat te eten naast me wat ik ongelooflijk vond stinken en waar ik niet zo lief om heb gereageerd. Hormonsters dus nog present! De toekomstige tante was aanwezig en daar heb ik tegen gezegd "beval jij maar eventjes voor mij, jij hebt het al een keer gedaan. Jij kan het en ik niet".

Na een paar uurtjes waar ik dus eigenlijk weinig (om niet te zeggen niks) van weet, werd er een ruggenprik gezet. Er kwam eerst een anesthesist op de kamer, maar dat ging niet goed. Eerlijk gezegd, dat ging 2 keer niet goed. Hij wilde het niet nog een keer doen, dus werd ik het ziekenhuis doorgecrosst naar een andere. Ruggenprik krijgen tijdens de weeën was niet echt een succes. Stilzitten en voorover buigen terwijl mijn lichaam iets heel anders van me verlangde. Ditmaal ging het wel goed en ging ik terug naar de verloskamer. De verdoving haalde wel het scherpe kantje van mijn weeën, maar in combinatie met het slaapgebrek viel ik tussen de weeën door gewoon weg. Knock out ging ik.

Om 16 uur kwam er een 'verse' ploeg aan mijn voeteneind staan. Een frisse gynaecoloog en een nieuwe leerling. De gynaecoloog begon me wat strenger toe te spreken en me echt te coachen. Geen idee of die eerste dat ook had gedaan, maar deze ging er gelijk goed tegenaan. In die mate dat de aanstaande papa begon te sputteren dat het wel wat aardiger mocht, maar zijn zus sprak hem tegen dat ik dit misschien wel even nodig had.

16.38 (na 11 minuten persweeën) werd mijn kleine jongen geboren. En zodra ik hem in mijn armen kreeg, wist ik echt niet meer hoe die weeën nou gevoeld hadden. Papa was even naar buiten met zijn zus om bij te komen en te bellen naar de naaste familie dat Dj geboren was. En ik kreeg een nieuwe witte jas te zien die mij kwam hechten. Oma (van papa's kant) was bij mij en samen bewonderden we de nieuwe wereldbewoner. Omdat mijn ruggeprik nog steeds aanstond zei de witte jas dat ze mij ging hechten zonder verdoving, want ik zou er weinig tot niets van moeten voelen. Helaas voelde ik het wel en goed ook. Oma bood me haar hand aan om in te knijpen, maar ik wilde haar geen pijn doen. Dus gaf ik mijn zoontje aan haar en heb ik de bedspijlen mishandeld.

De naaste familie van papa's kant zijn in de verloskamer op bezoek geweest. Daarna werden papa en Dj naar de kraamafdeling geloodst en mocht ik even bijkomen. Ik wilde heel graag naar de wc en even douchen, maar dat mocht ik niet. Na een beetje aandringen van mijn kant stonden ze het me toch toe. Vervolgens werd ik herenigd met mijn kleine man en papa in de kraamkamer, omdat de kinderarts op dat moment al weg was, moesten/mochten we nog een nachtje logeren. Op de kraamafdeling is oma (van mijn kant) en oom Robin (mijn broertje) ook nog op visite geweest.

Al met al een heel verhaal. Een geweldige en makkelijke zwangerschap, een vreselijke en moeizame bevalling, maar ook het mooiste wonder wat eruit is voortgekomen. En voor diegenen die echt hebben opgelet.... Ik had gelijk! 24 december is Dj geboren! ;-)

 

Dit vind je misschien ook interessant:


Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

CommentLuv badge

2 thoughts on “MammieRoos verteld over haar zwangerschap en bevalling…